Біздің подъезде 70-тен асқан жалғызбасты апа тұрады. Балалары жоқ, күйеуі ертеректе қайтыс болған. Көршілер кезекпен азық-түлік әкеліп, жағдайын сұрап тұрамыз.
Бір күні апа есігін ашпай қойды. Екі күннен кейін учаскелік полиция шақырып, есігін ашқыздық.
Апа төсегінде жатыр екен. Инсульт алыпты. Жедел жәрдеммен алып кетті.
Үйін жауып жатқанда үстелдің үстінен бір дәптер көзіме түсті. Ашып қалсам, біздің подъездегі пәтерлердің нөмірі мен тұрғындардың аты-жөні жазылған.
Қасында ақша сомалары тұр.
Менің пәтерімнің тұсында «150 000 — қайтарылды» деп жазылыпты.
Таңғалдым. Ападан ешқашан ақша алған емеспін.
Басқа көршілерге көрсетсем, олар да білмейді.
Кейін анықтасақ, апа он жылдан бері подъездегі мұқтаж адамдардың коммуналдық қарыздарын жасырын төлеп жүріпті.
Бірақ менің атымның тұсындағы «қайтарылды» деген жазу әлі де мазалайды.
Өйткені сол дәптердегі ақшасын қайтарған жалғыз адам мен екенмін.
Ал мен апаға бір тиын да берген емеспін.
Добавить комментарий
Для отправки комментария вам необходимо авторизоваться.